nr 4/2017 r.

DROGOWNICTWO 4/2017

 

SPIS TREŚCI

Szymon WĘGLIŃSKI, Bartosz BRZEZIŃSKI: Analiza porównawcza wyników obliczeń nośności nawierzchni drogowych metodą ugięć przy zastosowaniu belki Benkelmana w świetle proponowanych zmian katalogu wzmocnień i remontów.................111

Bohdan Dołżycki, Mariusz Jaczewski, Cezary Szydłowski: Wpływ zawartości środków wiążących na sztywność mieszanek mineralno-cementowo-emulsyjnych ....................117

Witold Doboszyński: Przykrycie Trasy Armii Krajowej / Toruńskiej w Warszawie...............122

Marzena Suchocka, Marta Siedlecka: Powierzchniowe systemy infiltracyjne z możliwością retencji wody jako metoda odwadniania nawierzchni dróg i ulic .........................128

Józef Karda: Zapadnięte włazy kanałowe a bezpieczeństwo ruchu................137

z żałobnej karty: Wspomnienie o Bronku Walacie – „Zmarł mgr inż. Bronisław Walat – znakomity Technolog i dobry Człowiek” (1929–2016) (oprac. Konrad Jabłoński, Hanna K. Walęcka, Jerzy Godziejewski i Andrzej Paszkowski) ..............143

STRESZCZENIA

 

Szymon WĘGLIŃSKI, Bartosz BRZEZIŃSKI: Analiza porównawcza wyników obliczeń nośności nawierzchni drogowych metodą ugięć przy zastosowaniu belki Benkelmana w świetle proponowanych zmian katalogu wzmocnień i remontów. „Drogownictwo”, rok LXXII, nr 4, 2017, s. 111–116

W artykule przedstawiono charakterystykę badań nośności nawierzchni podatnych przy użyciu belki Benkelmana. Omówiono zasady metody wraz z opisem zmian wprowadzonych w projekcie katalogu wzmocnień i remontów nawierzchni. Na przykładzie obliczeniowym dokonano analizy wyników w odniesieniu do algorytmów postępowania wg dotychczasowego i zaktualizowanego katalogu wzmocnień nawierzchni oraz propozycji autorów.

Słowa kluczowe: nawierzchnia drogowa, badanie nośności, belka Benkelmana, analiza wyników.

 

Bohdan Dołżycki, Mariusz Jaczewski, Cezary Szydłowski: Wpływ zawartości środków wiążących na sztywność mieszanek mineralno-cementowo-emulsyjnych. „Drogownictwo”, rok LXXII, nr 4, 2017, s. 117–121

W artykule podjęto próbę ustalenia, jakie jest zachowanie mieszanek mineralno-cementowo-emulsyjnych (MCE). Czy pod obciążeniem jest bardziej zbliżone do mieszanek mineralno-asfaltowych (materiały o charakterze lepkosprężystym), czy też mieszanek związanych cementem (materiały o charakterze sprężystym). Przebadano dziewięć mieszanek mineralno-cementowo-emulsyjnych o zróżnicowanych kombinacjach obu środków wiążących – cementu oraz emulsji asfaltowej. Podwyższenie zawartości cementu skutkowało bardziej sprężystym zachowaniem się badanej mieszanki (wyższe wartości modułów sztywności oraz niższe wartości kąta przesunięcia fazowego). Podwyższenie zawartości emulsji asfaltowej skutkowało natomiast bardziej lepkosprężystym charakterem (niższe wartości modułu sztywności oraz wyższe wartości kąta przesunięcia fazowego). Pomimo dość istotnych różnic pomiędzy badanymi mieszankami, u wszystkich z nich dominował charakter lepkosprężysty, ze względu na widoczną zależność wartości obu badanych parametrów zarówno od czasu obciążenia jak i od temperatury, w której przeprowadzono badanie. Mieszanki te charakteryzowały się dużo mniej lepkim charakterem od mieszanek mineralno-asfaltowych – uzyskany w badaniach kąt przesunięcia fazowego był znacznie niższy niż uzyskiwany przy tych samych warunkach badania dla betonów asfaltowych.

Słowa kluczowe: mieszanki mineralno-cementowo-emulsyjne, recykling na zimno, moduł sztywności, kąt przesunięcia fazowego.

 

Witold Doboszyński: Przykrycie Trasy Armii Krajowej / Toruńskiej w Warszawie. „Drogownictwo”, rok LXXII, nr 4, 2017, s. 122–127

Przykrycie trasy drogowej lub kolejowej pozwala na jej harmonijne funkcjonownie w środowisku miejskim. W latach 2010–2015 wykonano przykrycie odcinków Trasy Armii Krajowej o parabolicznym kształcie ze szkieletu stalowego i szlanego pokrycia. Przykrycia spełniają funkcję ograniczenia hałasu i estetyki. Są dobrze oceniane przez mieszkańców i pozytywnie odbierane przez kierowców.

Słowa kluczowe: trasy transportowe, przykrycia, funkcjonowenie, ocena.

 

Marzena Suchocka, Marta Siedlecka: Powierzchniowe systemy infiltracyjne z możliwością retencji wody jako metoda odwadniania nawierzchni dróg i ulic. „Drogownictwo”, rok LXXII, nr 4, 2017, s. 128–136

Podtopienia i stagnowanie wody opadowej na chodnikach i drogach stają się coraz częstszym zjawiskiem. System odwodnienia nawierzchni usytuowanych w pasie drogi, służących do odprowadzenia wody z powierzchni jezdni, podbudowy i podłoża drogi wpływają na poprawę bezpieczeństwa ruchu zapobiegając zniszczeniu nawierzchni a ich zastosowanie wiąże się ze zmniejszeniem nakładów na amortyzację ciągów komunikacyjnych. Ograniczenie spływu powierzchniowego, a więc stworzenie warunków wsiąkania wody jak najbardziej zbliżonych do tych występujących w środowisku naturalnym wpisuje się w zasady zrównoważonego gospodarowania wodami opadowymi i może być realizowane poprzez zwiększenie powierzchni biologicznie czynnej na danym terenie lub zastosowanie roślinności w celu zwiększenia stopnia retencji. W artykule opisane zostały wybrane przykłady rozwiązań z wykorzystaniem roślinności poprawiających retencję w sąsiedztwie dróg, które pełnią również dodatkowo inne funkcje, zapewniając szeroki wachlarz usług ekosystemów.

Słowa kluczowe: zrównoważone gospodarowanie wodami opadowymi, mała retencja, roślinność, drzewa.

 

Józef Karda: Zapadnięte włazy kanałowe a bezpieczeństwo ruchu. „Drogownictwo”, rok LXXII, nr 4, 2017, s. 137–142

W jezdniach dróg miejskich zlokalizowane są włazy kanałowe. Większość tych włazów odbiega od poziomu jezdni, generalnie są zapadnięte. Zapadanie się włazów jest problemem i zmorą nie tylko służb miejskich odpowiedzialnych za ich stan, ale i użytkowników dróg, kierowców, pasażerów, właścicieli pojazdów, mieszkańców. Zlikwidowanie go dotychczasowymi działaniami jest mało realne, bo związane jest z wysokimi kosztami, na które nas nie stać. Proponowane tu rozwiązania mogą pomóc ten problem opanować.

Słowa kluczowe: nawierzchnie drogowe, włazy kanałowe, bezpieczeństwo ruchu, propozycje.